Deze maand begon goed. Frits en ik zijn heerlijk een weekje met wintersport geweest en Joost mocht logeren bij opa en oma Van Brero.
Een hele volksverhuizing voor zijn kleintje.
Alles moest natuurlijk mee: kinderwagen,
stoeltje, schommel, luiers, medicijnen etc.
Van te voren hadden opa en oma al instructies
gekregen, met name voor de medicijnen en
apparatuur. Alles is prima gegaan en Joost
is natuurlijk lekker verwend. Meneer luste
opeens geen groente meer, en kreeg dit dus
samen met yoghurt. Ja, en dat gaat er wel
in!!
Helaas voor hem, maar zijn ouders zijn niet
zo aardig. Dat betekent dus: eerst groente
en daarna het toetje. Gelukkig wist ie gelijk
dat je met ons geen ruzie moet maken.
Toch was het na de vakantie wel weer even
wennen. Ik had het idee dat Joost ons niet
echt gelijk herkende. Normaal krijgen we
altijd een brede grijns van hem, maar nu
was het zo'n flauw lachje. Na een paar knuffels
en rare bekken trekken, was het gelukkig
als vanouds.
In zo'n week tijd vond ik Joost al erg vooruit
gegaan. Hij is alweer een stuk wijzer geworden.
Is dus best wel goed om af en toe een beetje
afstand te nemen, want dan zie je gelijk
al vooruitgang.
Als je elke dag met Joost bezig bent, heb
je soms het idee dat het zo traag gaat. Zeker
als je de kinderen van die leeftijd in je
omgeving ziet. En je weet dat je niet moet
vergelijken, maar helaas je doet het toch.
15 maart zijn we weer eens gaan zwemmen.
In de maand februari zijn we vanwege de gezondheid
van Joost niet geweest, maar nu vond ik het
echt tijd worden. Die benauwdheid van Joost
blijft voorlopig nog wel, dus daar hoeven
we niet op te wachten tot het over is.
We zijn lekker gaan vrij zwemmen: in de stroomversnelling
en in het borrelbad. Joost moest even wennen,
maar vooral in het warme badje had hij de
grootste praatjes. Hij is het er vast mee
eens, als we weer elke week gaan.
Vandaag was het ook even schrikken, want
neefje Lucas moest plotseling opgenomen worden
in het ziekenhuis. Hij is zelfs 3 dagen later
geopereerd, maar het komt gelukkig allemaal
weer goed.
Opa Visser zat al weer grapjes te maken wie
de langste jaap op zijn borst/buik heeft.
Maar laten we het wel graag bij ieder een
"jaap" houden, ok! (Lucas hou je taai manneke en ook mama Esther
bij deze veel sterkte toegewenst)
We hebben deze maand ook kennis gemaakt met
Camiel en zijin grote zus Beau uit Zoetermeer.
Camiel heeft net als Joost het Down Syndroom;
met die blonde haartjes leken het wel twee
broertjes. Camiel is 6 maanden ouder dan
Joost en is al lekker bijdehand. Heerlijk
om te zien hoe hij in zijn loopkarretje de
hele kamer door raced! En wat zijn die kaarten
in het dressoir leuk zeg!!!
[Camiel, je bent een lekker ventje en we
hopen jou en je ouders en zus weer snel te
zien!]
Ook aan verloofde Sophie hebben we een bezoekje
gebracht. Helaas was het borreltijd voor
de papa's en mama's , dus het stel heeft
elkaar niet gezien. Joost mocht wel stiekem
even gluren naar Sophie toen zij in bed lag
te slapen.Het is niet voor niets dat Joost
concurrentie heeft gekregen, want Sophie
is echt een schatje!
20 december moesten we voor Joost z'n hartje
naar het WKZ in Utrecht voor controle. Alles
ziet er prima uit en we hoeven niet meer
terug te komen. Joost zal wel (tot zijn 18e
jaar) 1x per jaar voor controle moeten komen
in het WKZ. Heerlijk, hier zijn we vanaf!!!!!