Als moeder van Joost mag (moet) ik van Frits
de dagboeken bijhouden. En wel snel, want
Frits is actief bezig met deze website. Het
wachten is dus op mij.!
Nu ik dit schrijf is Joost al weer bijna
6 maanden. Een periode die heel snel is gegaan,
maar een periode die ook heel erg druk en
hectisch voor ons is geweest. Uiteraard ook
een verdrietige tijd, maar op dit moment
ben ik zo blij met Joost. Het gaat prima
met hem en voor mij is hij het liefste en
mooiste mannetje.
Na een voorspoedige zwangerschap is Joost
op donderdagavond 31 mei geboren. Hij was
4 weken te vroeg, dus dat was voor Frits
en mij een hele verrassing. De bevalling
was mij erg meegevallen, zeker na alles wat
wij daarna meemaakten. Het ziekenhuispersoneel
zag direct bij de geboorte dat Joost het
syndroom van Down had. Joost werd apart genomen
voor onderzoek en omdat ik onder andere nog
onder narcose gebracht moest worden, besloten
zij het ons nog niet te vertellen. Besloten
werd om dit aan Frits en mij samen mee te
delen als ik weer uit de narcose was bijgekomen.
Uiteindelijk hebben ze het Frits iets eerder
verteld, omdat hij al vermoedde dat er wat
mis was met joost.
Ja en wat er dan door je heen gaat, dat is
moeilijk te omschrijven. Alle blijdschap
is plotseling verdwenen, we waren boos en
verdrietig!
Waarom wij, hoe kan dit en hoe verder.
Het lijkt wel een film, alleen deze film
kan niet meer teruggespoeld worden. Eigenlijk
weten we er allebei nog weinig van. Wat ik
mij vooral herinner is dat ik heel verdrietig
was, want zo had ik het me allemaal niet
voorgesteld.
Die nacht heb ik ook geen oog dichtgedaan.
Frits mocht ook in het ziekenhuis blijven
slapen, maar is toch maar naar huis gegaan.
Op internet is hij gelijk op zoek gegaan
naar alles wat met Down Syndroom te maken
heeft, want wat wisten we er eigenlijk van?