Nu ik deze pagina bijwerk is het al februari
2003. Aangezien ik niet alles meer precies
weet, voeg ik de maanden november en december
maar even gemakshalve bij elkaar.
Even goed nadenken wat onze man allemaal
heeft beleefd. Eigenlijk hebben we het altijd
wel lekker druk met hem, dus aan de hand
van onze oude agenda moet er nog wel wat
te vertellen zijn.
Begin november zijn we gezellig met Amber
en haar ouders een weekendje weggeweest in
Kootwijk. We willen hier een jaarlijkse traditie
van maken; vorig jaar zijn we nog naar het
Vennenbos geweest. Dit jaar waren de kids
weer wat ouder en waren er weer meer mogelijkheden
om te doen, zoals fietsen, wandelen, zwemmen
en gewoon lekker met elkaar spelen. Hoewel
bij het laatste, was Amber niet altijd even
blij met die graaiende handjes van Joost.
Joost kon in de maand oktober opeens staan
en al een beetje lopen. Dit vind hij zelf
helemaal geweldig. Van Jette de fysiotherapeute
moesten we dit blijven stimuleren en de afstand
van het overstappen gaan vergroten. Maar
eigenlijk hebben wij hier weinig aan gedaan,
want Joost is zelf niet te houden. De enige
aktie die wij hierbij ondernemen is onze
cd's, boeken e.d. veilig stellen, want de
"grote wereld" is Joost nu echt
aan het verkennen. Het knuffelen wordt nu
ook beduidend minder, want daar heeft hij
nu geen tijd meer voor.
En ja hoor, Joost heeft nu eindelijk 2 voortanden!
Eerst waren er 2 kiezen, en nu 2 witte tandjes
onder. Dit valt echt op en hij ziet er hierdoor
lekker eigenwijs uit.
Vanaf november mogen (moeten) we Joost zijn
ogen afplakken. Omdat hij aan beide ogen
scheel kijkt, worden zijn ogen om en om voor
een half uurtje afgeplakt. In het begin moest
de houtgreep nog even uitgevoerd worden,
maar het was waarschijnlijk even wennen voor
hem. Nu blijft hij rustig ervoor zitten;
alleen bij het aftrekken van de pleister
hebben we even ruzie.
Zo hebben we er weer een dagritueel bij,
want 's-ochtends en 's-avonds moet er bovendien
vanwege zijn benauwdheid verneveld worden.
Hier ben je toch ook gauw een half uurtje
mee zoet. Wat dat betreft is Joost een lieve
schat, hij laat alles maar toe (soms moet
er als tegenprestatie dan wel gezongen worden).
Uiteraard waren er de nodige ziekenhuis-controles
bij de kinderarts in Gouda en voor het schildklieronderzoek
in het AMC in Amsterdam. Iedereen was gelukkig
best tevreden over Joost.
En helaas, was er ook de ziekenboeg.
In november weer ontstoken keel- en neusamandelen,
dus een antibioticakuur! En in december weer
een paar daagjes in het ziekenhuis gelegen
vanwege longontsteking en een infectie aan
de luchtwegen. Joost moest hiervoor aan het
zuurstof, want hij was erg benauwd doordat
zijn zuurstofgehalte aan de lage kant was.
Zo'n ziekenhuisopname is echt niet leuk.
Joost weigerde direct eten en drinken; het
enige wat nog een beetje werd opgegeten was
vla en een fruithapje. Van de verpleging
en de artsen moest hij niets hebben, dus
een van ons was altijd bij hem om eten, drinken
en medicijnen te geven. Ik ben 's nachts
bij Joost gebleven. Hij vond het een beetje
vreemd, maar ook wel gezellig. Ik zelf was
na 2 nachten al helemaal gesloopt, want je
doet nauwelijks een oog dicht.
En natuurlijk waren er nog de verjaardagen
van opa Van Brero en oma Visser en de december-feestdagen.
Joost was overal van de partij, alleen de
verjaardag van opa Van Duijn heeft hij vanwege
zijn ziekenhuisopname moeten missen.
En dat was het jaar 2002! Een jaar dat voorbij
is gevlogen.
We wensen iedereen een fijn en gezond 2003!!!!!!
