Deze maand staat in het teken van de hartoperatie.
Op donderdag 11 oktober is Joost opgenomen
in het WKZ te Utrecht voor nog wat onderzoekjes.
Wij kregen nog uitleg over de operatie en
mochten alvast een kijkje nemen op de Intensive
Care-afdeling.
En de volgende dag was het dan zover. De
operatie heeft 4 uur geduurd, maar is heel
goed gegaan. Zoals ik al eerder heb geschreven,
bleek er nog een gaatje te zijn tussen de
boezems.
Dit verhaal met uitleg over een A-VSD is
te vinden in het hoofdmenu: A-VSD !
Op de foto hiernaast is Joost net aangesloten
op al zijn apparaten. Wel even wennen in
het begin al dat gepiep en geknipper van
al die apparaten.
Gelukkig mochten we ook weer snel weg !
Bijna niemand kon geloven dat Joost na 6
dagen alweer naar huis mocht. Het is eigenlijk
nog steeds niet te bevatten dat zoiets mogelijk
is. Ten eerste al zo'n operatie. Je hart
is namelijk net zo groot als je vuist en
Joost heeft wel hele kleine vuistjes.
Ten tweede het herstel van zo'n kleintje............
Ik heb mensen horen klagen over een beetje
kiespijn..............
Geen wonder dat Pauline iedereen op de hoogte
brengt van het goede nieuws
De thuiskomst van Joost werd met een paar
flessen champagne gevierd. Al met al waren
de eerste weken thuis vrij heftig, Pauline
was gelukkig nog 2 weekjes vrij van haar
werk zodat we Joost alle zorg konden geven.
Hij huilde regelmatig en aan ons om te beslissen
of hij nu pijn had of niet.
Aan de andere kant waren we blij dat hij
lekker kon huilen; dat had hij de eerste
maanden nauwelijks gedaan, vanwege zijn hartproblemen.
Moet ik wel zeggen dat het blije gevoel snel
weer over kan slaan naar een beetje ergenis:
"Wat een herrie kan die gozer maken
!"
Maar ook aan de huilbuien kwam gelukkig weer
een einde en Joost sliep 's nachts alweer
snel tot 's morgens vroeg door.
Het drinken ging zienderogen beter en het
eerste fruithapje werd genuttigd.
Op 26 november met mama, oma en de tantes
op bezoek bij Robert en Eunice. Die hadden
ook een zoontje gekregen: Victor hebben ze
hem genoemd.
Van Eunice moesten we ook een fotootje op
de site zetten en doorlinken, maar aangezien
ik nog niet weet waar naartoe-ie gelinkt
moet worden, alleen de foto dus !!
Eigenlijk een uitzondering hoor........ Maar
als blijk van dank voor de steun de laatste
maanden, ook de kaarten en mailtjes van de
rest van de familie Coli, kon ik het niet
weigeren !