
September is weer een druk maandje geweest.
Veel (verjaardags)feestjes, een weekendje
weg, een logeerpartijtje bij opa en oma Visser,
ziekenhuisje, speelgroep etc. .....
Speelgroep Early Intervention Gouda
3 september ging het speelgroepje van Early
Intervention Gouda weer van start. Ook vriendin
Sophie is nu van de partij. Gezellig hoor!
Elke speelochtend is als volgt opgebouwd.
1. te beginnen met de kring: welkom heten
en liedjes zingen
2. drie activiteiten, gericht op de fijne
en grove motoriek, senso motoriek (voelen)
en groepsactiviteit
3. afsluiting met de kring: afscheid nemen.
Tijdens de kring is er vooral aandacht voor
socialisering en beurtnemen.
Voor deze dag stond op de agenda: het pennenbord,
macaroni voelen en rollen op een skippybal.
Joost ging niet echt geweldig van start.
Het begon al met de macaroni ... Joost zag
er niet echt de lol van in. En het pennenbord
is al helemaal geen favoriet, inmiddels ook
niet meer van zijn moeder. Ik probeer van
alles, maar Joost vind er niets aan. De skippybal
vond Joost wel best.
Het leukste vind hij de kring, vooral samen
liedjes zingen is erg gezellig. Joost is
dan echt in zijn sas.
Down Groep "Overal en nergens"
In juni heb ik al verteld dat we met een
aantal gezinnen (die allemaal een kind met
DS hebben) een paar keer per jaar bij elkaar
komen om iets gezelligs te doen, ervaringen
uit te wisselen enz.
8 sept. hebben we bij ons thuis een BBQ gehouden.
Al met al waren we met ongeveer 28 volwassen
en 24 kinderen. Het was een erg geslaagde
middag vonden wij zelf. Iedereen kon een
beetje zijn eigen gang gaan en de kinderen
vonden vooral het luchtkasteel geweldig.
Zelfs toen het halverwege de middag ging
regenen, ging alles heel gemoedelijk door.
Het is toch heel prettig om zo af en toe
met anderen te kunnen praten, die min of
meer in hetzelfde schuitje zitten. Vooral
dat stukje herkenning is heel fijn. Waarschijnlijk
komen we in januari 2003 weer bij elkaar.
Ziekenhuis
2x mochten we deze maand: een bezoekje aan
de kinderarts en aan de oogarts.
De kinderarts had eigenlijk als enige opmerking
dat Joost te klein en te licht in gewicht
is, voor de rest gaat het lekker met hem.
Om te onderzoeken of Joost misschien coeliakie
(glutten-allergie) heeft, wordt bij Joost
bloed afgenomen. Ook wordt er een rontgenfoto
van zijn hand genomen om te kijken naar de
groei van zijn skelet. Het wachten is dus
voorlopig op het bloedonderzoek.
Bij de oogarts worden Joost zijn ogen opgemeten.
We hebben hiervoor al 2 dagen oogdruppels
moeten geven om de pupil te vergroten; dit
is voor het opmeten noodzakelijk. Wat een
drama trouwens dat druppelen, als je maar
naar Joost wijst, begint ie al te piepen.
Maar goed, de uitkomst: oogafwijking +4 en
allebei de ogen kijken scheel. Nou dat laatste
hadden we natuurlijk ook zelf al gezien.
Een bril is voorlopig geen uitkomst en we
blijven onder controle bij de orthoptist.
Weer een specialist erbij en dus meer bezoekjes
aan het ziekenhuis. Niet echt leuk.
Vorderingen
Ik heb er eigenlijk een hekel aan, wat betreft
die vragen als: "wat kan ie al?",
"kan hij al lopen?" "praat
hij al?" "kan hij al kruipen"
etc.
Meestal probeer ik netjes antwoord te geven,
maar je maakt mij niet vrolijker van dat
soort vragen. Mensen vragen altijd precies
wat Joost (nog) niet kan. Op zich is het
wel te begrijpen dat ze juist die vragen
stellen, want een kind zonder handicap of
ontwikkelingsachterstand doet HET allemaal
al wel rond die leeftijd (of het begint te
komen), dus verwacht men dat Joost ook al
zo ver is. Helaas niet, komt het bij een
"gezond" kind allemaal lekker aanwaaien,
Joost en andere kinderen met een handicap
moeten er altijd maar voor knokken.
Toch zijn wij natuurlijk ook heel blij als
Joost weer wat bereikt heeft. Nou vooruit,
effe opscheppen wat Joost deze maand allemaal
al kan: in zijn handjes klappen, papa en
mama zeggen, maar het leukste is toch wel
dat hij zelf kan gaan zitten. Was het in
het begin 1 of 2x per dag, na een paar dagen
had hij het helemaal door. Zelfs als het
bedtijd is, zit meneer midden in zijn bed
heel trots te zijn (en wij ook natuurlijk!).
